مكتوب 129 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه و عوني إِلى اللَّه حبيب قلبي الأمير محبّ الملّة و الدّين الشيخ محمّد . عمل به يقين امّا بعد ؛ چون دانسته‌ايم كه جز خداى باطل است دانستهء خود را چگونه نادانسته سازيم . دير سال است كه هم با دنيا بوده‌ايم و هم با ياد خداى به سر برده ، دنيا را به باطلى شناخته‌ايم از سر تجربه ، و ياد خداى را به حقيقت دانسته‌ايم از سر وقوف . اگر از كافران به قول و از جاهلان به فعل ، خلاف اين ظاهر شود آن خلاف ايشان را در ما اثرى نيست . و هم اين اميد به شما هم داريم كه در كار خود از شبهه و ريب برى باشيد . اكنون مردانه راه مىبايد رفت و با قفا نگاه ناكردن . امّا اعذار اخوان كه در باب بيوت عبادت نوشته‌اند تقصيرى كه شود جز بر چنان اعذار محمول نداريم قبول ؛ امّا نبايد كه ايشان پشت بر قبول معذرت باز نهد « 1 » و بعضى تقصير كه ممكن باشد كه نكنند ، كنند . دنيا سر به سر مُظلم است ، بىكناره گرفتنِ كار ، ذكر به سامان نمىشود . هرچند زودتر كناره مىبايد گرفت كه مرگ نزديك است و غم خود خوردن و غم ديگران را به ديگران گذاشتن كه هركس مرد خود هست . والسلام .

--> ( 1 ) . م : باز زند .